من دوست ندارم بزرگ بشم تا مامانم پیر بشه . دوست ندارم بزرگ بشم تا جای بابابزرگو بگیرم . دوست دارم کوچولو باشم ، مامان ، بابابزرگ ، دائی و همه باشن ... اگه بزرگ بشم اونوقت حتما اون کوچولو کوچولوهارو نمی بینم . مثل بابابزرگ وقتی که پیر نبود . من دیگه نمی خوام بزرگ بشم ...

من خيال می كنم اگه ما بريم از دور دورها بهمون نگاه كنن مث ستاره ها بشيم . من باز گفتم : مامان ! اون ستاره هه كه گنده اس مال كيه ؟ مامانم گفت : اون ستاره نيس . اون ماهه. من فكر كردم همه ستاره ها كه كنار هم جمع بشن اندازه اون ستاره گنده هه ميشن . مث ماه ميشن ... منم يك ستاره دارم . اون دور دورها . من براش دس تكون ميدم اونم برام دس تكون ميده . اما مامانم ميگه : اونا چشمك ميزنن . ولی من كه بلد نيستم چشمك بزنم ؟!

من ستاره مو دوس دارم . من هميشه دوس دارم ستاره ام اون بالاها باشه. من يكدفعه ديدم كه يك ستاره افتاد پايين . اونوقت خيال كردم حالا اومده كه صاحابش رو سوار كنه با خودش ببره پيش خدا ... مامانم ميگه : هر كس می ميره ، ميره پيش خدا . من دوس دارم يه دفعه همين طوری سوار ستاره ام بشم برم پيش خدا باز بيام اينجا پيش مامانم . كاشكي خدا هم مي اومد اين پايين پايين ها . مامانم  ميگه : خدا اون بالا بالاهاست . اما اونجا كه تاريكه . من ميترسم ...

من به ستاره ام گفتم كه بره به ستاره دوست مامانم كه ما رفتيم ديدنش بگه كه نيافته پايين . مامانم به بابامی گفت : حالش خيلي بده . سرطان گرفته . من نمی دونم سرطان چی هست ؟ حتما لباسه يا خوراكيه كه می گيرنش. مامانم گفت : شايد زياد زنده نمونه . من نمي دونم اگه آدم لباس نو يا خوراكی بگيره كه نمی ميره ! من نمی دونم چرا دوست مامانم زیاد زنده نمی مونه ...  من به خدا هم گفتم كه ستاره دوست مامانم رو نيگرش داره . مامانم می گفت : خدا بزرگه . من گفتم : خدا چقدر بزرگه ؟ می تونه ستاره دوستت رو براش نيگر داره ؟

دلم یکجوری شده . به  مامان گفتم : دلم یکجوری شده ... مامان گفت : اذیتت می کنه ؟ گفتم : آره ... مامانم گفت : حتما چیز کثیف خوردی ، میکروب داشته . مامان بزرگ گفت : بهش چهل گیاه بده . بابا گفت : چای نبات . مامان میگه : بریم دکتر ... من که باز به نقاشی نگاه می کنم دلم یکجوری می شه .

 رفتیم دکتر . دکتر به من گفت : عزیزم دلت درد می کنه ؟ من باز گفتم : یکجوری میشه . اونوقت دکتر گفت : کجای دلت ؟ من دستمو گذاشتم روی دلم گفتم : اینجا ... دکتر گفت : اونجا که دلت نیست . من گفتم : اینجام یکجوری شده . دکتره باز گفت : این پائین تر درد نمی کنه ؟ شکمت ؟ مامان گفت : لابد از دختر همسایه مریضی گرفته ...

من نمی دونم چرا داروی بدمزه خوبم نکرد ؟ من که همشو خوردم ؟ حتما نقاشی دوست من میکروب داشته من مریض شدم .

دیروز بابام منو برد پارک . یک آقایی اونقدر بزرگ بود ، مثل بابام . من خیال کردم اگه مثل اون آقا بشم از اون بالا همه چیزارو می بینم . یا مثل بابام . بابام حتما همه چیزارو می بینه . مامانم هم . اما بابام بزرگتره . اونوقت به بابام گفتم : اگه من بزرگ بشم ، از اون بالا همه چیزارو می بینم ؟ بابام گفت : آره . من گفتم : بابایی ، بغلم کن . بابام بغلم کرد ، منم شدم اندازه بابا . اونوقت همه چیزارو دیدم . آدما ... اون بچه که گم شده بود . حتما دست مامانشو ول کرده . خب کوچولو هم هست مامانشو نمی بینه که پیدا بشه . اگه بزرگ بود حالا گم نمی شد . حتما مامانش هم کوچولوه که نمی بیندش . به بابام گفتم : بابا ، اون بچه که گم شده بود مامانش ندیدش ؟ بابا گفت : کدوم بچه ؟ من ندیدم ....اونوقت منو گذاشت زمین ، گفت : خسته شدم . من ترسیدم که گم بشم ، دست بابارو محکم گرفتم . یک آقایی رد شد ، به من خورد . اون آقاهه که بزرگ بود ، منو ندید ؟

مامان شبا برام قصه میگه : یکی بود ، یکی نبود . غیر از خدای مهربون ... من گفتم : خدا کجاست ؟ مامان گفت : اون بالاها ... پیش ابرا . من باز گفتم : پس از اون بالا همه چیزارو می بینه ؟ مامان گفت : آره عزیزم . من گفتم : من که کوچولوام که ! مامانم گفت : تو رو هم می بینه . من باز گفتم : خدا از تو هم بزرگتره ؟ مامان گفت : آره عزیزم ، از همه بزرگتره ، از بابات هم ....من گفتم : پس باید دستشو بگیریم که گم نشیم ؟ مثل اون بچه که دست مامانشو ول کرد .... مامانم گفت آره جونم ... ولی خدا حواسش به همه ما هست . من باز پرسیدم : پس گم نمی شیم ؟ مامان هیچی نگفت .

امروز صب با دختر همسایمون بازی کردم . اونم کوچولوه ، مثل من . مامانش هم اومد . اونوقت مامانش به مامان من گفت : بیچاره شدیم ... آنگار خدا فراموشمون کرده ... من گفتم : خدا حواسش به همه هست ! مامان دعوام کرد و اون خانوم همسایه گفت : واه واه ... چه حاضر جواب !

کفشامو به بابام نشون دادم . بعدش گفتم : مامان گفت اگه اینطوری بپوشم چپه پوشیدم ، بابا جون اگه اینطوری درست بذارمشون پس کفشام خیال نمی کنن که چپه شدن ؟ بابا گفت : نع ، درسته حالا .

توی بازار یک آقایی یک کاغذ به من داد . من نگاش کردم روش یک عکس قوطی بود . به مامان گفتم : اینجا چی نوشته ؟ مامان گفت : نوشته تفاوت را احساس کنید ... من باز گفتم : تفاوت یعنی چی ؟ مامان گفت : یعنی اگه تو درباره یک چیزی یک فکری کردی اونوقت یک چیز دیگه درباره اون چیز هست که با فکر تو فرق داره . من گفتم : پس تفاوت چپه است ! مامان گفت : یعنی چی ؟ من گفتم : یعنی اشتباهه . مامان گفت : نع عزیزم ! بعضی وقتا هر ۲ تا فکر درسته ولی با همدیگه فرق داره . من باز گفتم : پس به هر ۲ تاش باید گوش کنم ؟ مامان گفت : نه جونم ، اونی که فکر می کنی درسته همونو گوش کن . من پرسیدم : از کجا بدونم ؟ مامانم گفت :بعضی چیزا هست که همه آدمها بهش عادت دارن و فکر می کنن درسته . من باز گفتم : عادت چیه ؟ مامانم گفت : یعنی یک کاری رو زیاد تکرار کنی و بعد بخاطر اینکه زیاد انجامش دادی اونوقت یه طوری میشه بعضی وقتا خودت نمی فهمی و انجامش میدی . من گفتم : پس عادت خوبه ؟ مامان گفت : همیشه نه . چون بعضی آدمها عادت می کنن به اینکه فکر کنن فکراشون همیشه درسته ، این خوب نیس . من باز پرسیدم : یعنی چی ؟ مامان گفت : یعنی همیشه میگن اینی که من گفتم درسته ، چون اینطوری براشون بهتره . من گفتم : مامان پس اگه کفشامو اینطوری بپوشم یعنی عادت کردم ؟ مامان گفت : نه برای اینه که اونطوری درسته . چون زمین نخوری . من خیال کردم خوب اگه زمین نخورم اینطوری برام بهتره ...